Σε ποιον να έχεις εμπιστοσύνη;

Ακολουθούμε, οι περισσότεροι, τα κόμματά μας στη γραμμή που χάραξαν, διότι εξ ορισμού οι αρχηγοί και τα στελέχη μας, έχουν τις ικανότητες να παίρνουν τις σωστές αποφάσεις και μας οδηγούν στο σωστό δρόμο.

Μάλιστα, υπάρχει τόση εμπιστοσύνη σ’ αυτούς, όσο και στον κομματικό τύπο, ώστε με τη συνήθη ελαφρότητα κρίνουμε τους πάντες και τα πάντα με γνώση μόνο των τίτλων των πρωτοσέλιδων των εφημερίδων, που βρίσκονται αναρτημένες στα περίπτερα, όπου οι «δικές μας» εφημερίδες μάς τροφοδοτούν με τις «δικές μας» αλήθειες.

Γνώριζαν οι πολιτικοί και επιβεβαίωναν οι δημοσκόποι, ότι μέχρι σήμερα υπήρχε ένα ποσοστό -περί το 10%- που ευρισκόμενο στο ενδιάμεσο των δύο κομμάτων εξουσίας, μετακινούνταν από το ένα κόμμα στο άλλο και του έδινε την εξουσία. Μάλιστα, κάποιοι δημοσκόποι αποκαλούσαν αυτούς τους μετακινούμενους, «ψηφοφόρους της Κυριακής», επειδή αποφάσιζαν συνήθως την τελευταία στιγμή.

Μικρά δε ποσοστά ψηφοφόρων έφευγαν από τα δύο κόμματα εξουσίας προς τα αριστερά ή τα δεξιά τους, χωρίς να ανατρέπουν τους συσχετισμούς των δύο κομμάτων εξουσίας. Φαίνεται όμως, πως το γεγονός ότι επί μακρά σειρά ετών μπορούσαν οι αρχηγοί να μας κατευθύνουν όπου ήθελαν αυτοί, και να υποχρεώνουν και τους βουλευτές με την διαβόητη και αντιδημοκρατική «κομματική πειθαρχία», τους έδωσε την εντύπωση ότι αυτό μπορεί να γίνεται επ’ άπειρο. Αλλά, όπως ο Αβραάμ Λίνκολν είχε πει: «Μπορείς να κοροϊδεύεις πολλούς για λίγο, μπορείς να κοροϊδεύεις λίγους για πολύ, αλλά δεν μπορείς να κοροϊδεύεις όλους για πάντα».

Οι επαναλαμβανόμενες υπαναχωρήσεις των αρχηγών, που αντί να βελτιώσουν, χειροτερεύουν τα πράγματα, έχει ως αποτέλεσμα την απώλεια της εμπιστοσύνης προς αυτούς από την πλειονότητα των ψηφοφόρων. Γνωρίζω βέβαια ότι οι επαγγελματίες κομματικοί παράγοντες -και εννοώ αυτούς που είναι πάντα «βολεμένοι», ακόμη κι αν βρίσκονται στην αντιπολίτευση- θα προσπαθήσουν να «κάνουν το μαύρο άσπρο» υποστηρίζοντας ότι δεν κρίνουμε σωστά. Να είναι καλά οι άνθρωποι, αλλά ας αποφύγουν να το υποστηρίζουν στις πλατείες.

Διάβασα προσεκτικά την ομιλία του κ. Α. Σαμαρά στην κοινοβουλευτική ομάδα της Ν.Δ. Μεταφέρω ένα απόσπασμα: «Η χώρα κινδυνεύει να χάσει κάτι πολυτιμότερο από την οικονομική ευημερία. Κινδυνεύει η ελευθερία, η ανεξαρτησία και η υπόστασή μας ως λαός και κοινωνία». Και επίσης «Η χώρα δεν πρέπει να χρεοκοπήσει, γιατί σε μία χρεοκοπημένη χώρα δεν επενδύεις, τη λεηλατείς. Δεν θα επιτρέψουμε τη λεηλασία της χώρας και την απόλυτη εξαθλίωση των Ελλήνων».

Δεν με εξέπληξε το γεγονός, ότι είναι νοηματικά η ίδια ακριβώς επιχειρηματολογία του κ. Γ. Παπανδρέου, όταν καλούσε τα κόμματα να υπερψηφίσουν το πρώτο Μνημόνιο, τον Μάιο του 2010. Τότε, ο κ. Α. Σαμαράς αυτά τα επιχειρήματα τα θεωρούσε έωλα. Σήμερα τα υιοθετεί και υπερθεματίζει.

Μπορεί και οι δυο τους να αποδειχθεί ότι έχουν δίκαιο. Το εύχομαι. Δεν είναι όμως αυτό το θέμα σήμερα. Το θέμα είναι τι είδους εμπιστοσύνη μπορώ να έχω, σε όποιον αλλάζει θέσεις χωρίς να έχουν αλλάξει τα δεδομένα, παρασύροντάς με σε θέσεις που εξυπηρετούν προφανώς αυτούς που επιβάλλουν στους πολιτικούς την αλλαγή στάσης.

Αλλά, και τι εμπιστοσύνη να έχει κάποιον στον «ηγέτη» που αποκαλύφθηκε πια ότι συνειδητά μας έσπρωξε σε μια πορεία, χωρίς καν να ενδιαφερθεί να αναζητήσει εναλλακτικές λύσεις. Αν το έκανε από υστέρηση ή από σκοπιμότητα, δεν επηρέασε το αποτέλεσμα. Και όταν δεν υπάρχει εμπιστοσύνη, χάνεται και η ελπίδα, ότι καλό μπορεί να προκύψει. Κι αυτό είναι το χειρότερο.

Ο Μακεδών

Υ.Γ. Για τους ηγέτες των «μικρών» κομμάτων, δεν είναι ανάγκη να πω κάτι. Η ελληνική πολιτική ιστορία έχει καταδείξει, ότι μπορούν να υπόσχονται τα πάντα, γνωρίζοντας είτε ότι δεν θα κληθούν ποτέ να τα εφαρμόσουν, είτε αν συμβεί αυτό, ο λαός λησμονεί εύκολα

voria

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.