Μήνυμα για την Επέτειο του Πολυτεχνείου από το Σύλλογο Δασκάλων Πύργου

Με αφορμή … άλλη μια Επέτειο για το Πολυτεχνείο…
«Όνειρο της μεγάλης ώρας, πράξη του δίκιου

Παιδιά μεγαλωμένα στη φωτιά
… … … … … … … … … … … … … …
Πώς υψώσατε στους ώμους σας την ιστορία;
………………………………………………
Πώς ανατινάξατε στον αέρα το σκοτάδι…
… … … … … … … … … … … … … …
Παιδιά του λαού,
Πρίν από το σάρκινο φιλί
Ερωτευμένοι της Δημοκρατίας.
…………………………………………….
Το ματωμένο σας μαντίλι
Σφιχτά σφιχτά, χέρι με χέρι,
Όρκος και χορός μέσα σ’ όλες τις νύχτες του Γένους
Αδελφικός χορός
Γεια σας και γεια σας…»
(Γ. Ρίτσου, Μικρό δοξαστικό για τα παιδιά του Πολυτεχνείου)

Πολυτεχνείο 1973…
Πολυτεχνείο 2011…
Τότε: Ψωμί, Παιδεία, Ελευθερία…
Τώρα: Νέο Μνημόνιο, σκληρή λιτότητα, Ανεργία, Μαθητές χωρίς Βιβλία, «Εκπτώσεις» στην Παιδεία, Ελλείμματα Δημοκρατίας, Αγορές και κερδοσκόποι που καθορίζουν τις ζωές των ανθρώπων, ελευθερία στα δεδομένα των «αλλότριων» επιλογών που επιφαίνονται ως αυτοδίκαιες επιλογές λογικών συνεπειών…
Αλήθεια, 38 χρόνια μετά, είμαστε οι Έλληνες ξανά «πληγωμένοι», «απογοητευμένοι», σε μια Δημοκρατία που πλήττεται, στα πλαίσια ενός πολιτικού συστήματος που αποδεικνύεται «σαθρό» και αναξιόπιστο, με αξίες, αρχές και θεσμούς ανίσχυρους ή και υπό αναδόμηση ή και κατάρρευση, «χτυπημένοι» κι εμείς από την παγκόσμια οικονομική κρίση…
Αυτό που μας μένει είναι η Ιστορία! Η αξιοπρέπειά μας, ο αυτοσεβασμός μας είναι η δύναμή μας…μέσα από τις συλλογικότητες…
Κι ας ανα-γνώσουμε τους στίχους του Γ.Ρίτσου: « Πάνω σε τούτη την πεσμένη πόρτα, δώσαμε ξανά τον όρκο… όρκο της νιότης, της ζωής, της λευτεριάς, όρκο του ονείρου και της πράξης». (Η πόρτα του Πολυτεχνείου)
Κι επειδή ο λόγος της Τέχνης είναι λόγος ουσιαστικός, ας σκεφθούμε με αφορμή το Πολυτεχνείο, την ευθύνη που στον καθένα μας αναλογεί για το όνειρο, τη ζωή και την πράξη…

ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΔΑΣΚΑΛΩΝ, ΝΗΠΙΑΓΩΓΩΝ & ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΩΝ ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΩΝ ΠΥΡΓΟΥ

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.